SİTENİN YAPIM MACERASI

Yine bir site yaptım. Evet, yine. “Site aç-kapat” döngüsünden bıktım diyordum, sonra gidip bir site daha açtım. Ama bu sefer durum farklı: karşında eski sitenin makyajlanmış hâli değil; motoru, rafı, çekmeceleri değişmiş bir ev var.

ESKİ SİTEYİ NEDEN BIRAKTIM?

Eski site WordPress'in üstünde oturuyordu. Veritabanı, eklentiler, güncellemeler, birbirine dolanmış ayarlar... Bir yazı yazmak için bile insanın üç ayrı yere bakması gerekiyordu. En kötüsü neydi biliyor musun? İçeriğin veritabanının içinde kaybolması. Yedeği vardı ama insan yine de “acaba bir gün açılmayacak mı?” diye düşünmeden edemiyor.

Bir noktadan sonra şunu fark ettim: site benim değil, eklentilerin ve hazır temanın sitesi olmuş. Bana kalan sadece “Kaydet” düğmesine basmak. Ula, ben bu siteyi kendi emeğimle açtım; neden başkasının kurduğu makinenin düğmesine basıyorum?

O yüzden bu sefer kökten çözdüm.

KARAR: DOSYA TABANLI SİSTEM

Yeni site PHP üzerinde çalışıyor ama arkasında veritabanı yok. Composer yok, Node yok, derleme adımı yok. İçerikler content/pages altında Markdown dosyaları olarak duruyor. Bir yazıyı açıyorsun, metni yazıyorsun, kaydediyorsun; bu kadar.

Biliyorum, kulağa eski usul geliyor. Ama benim için bu “eski usul” değil, doğru usul. Çünkü içerik artık kodun içinde değil, yanında duruyor. Veritabanı bozulursa ne olacak? Dosyalar yerinde. Tema değişirse ne olacak? Yazılar yine yerinde. Sunucu bir gün “ben yoruldum” derse? En azından elimde okunabilir dosyalar kalır.

Sitenin yönetim paneli de var; ama panel artık her şeyin merkezi değil. Bir metni sadece metin olduğu için düzenleyebiliyorum. Bu bana iyi geldi, açık söyleyeyim.

TASARIMDA “AZ AMA ÖZ”

Tasarımda Loam temasından ilham aldım. Sıcak krem zemin, koyu mürekkep, kırmızı vurgu; fazla parlak, fazla kurumsal, fazla “bize ulaşın” kokan bir şey istemedim. Burası bir ajans vitrini değil, benim üretim masam.

Yazı tipini de ona göre seçtim: başlıklarda ve metinde Firjar. İkonlarda Bootstrap Icons kullandım; ama CDN'den çekmedim, hepsini yerel olarak koydum. İnternet yavaşladığında bile ikonların yerinde durması lazım. Siteler böyle şeylerle ayakta kalıyor işte.

Bir de şu “tam ekran” meselesi vardı. İlk hâlinde düğme vardı ama kayboluyordu. Şimdi koyu zeminli, ikonlu, göze çarpan bir düğme oldu. Küçük detay gibi duruyor, değil mi? O düğme yüzünden kaç kere sayfayı yenilediğimi ben biliyorum.

İÇERİK TAŞIMA SAFARİ

Eski WordPress dump'ındaki yazıları, sayfaları ve görselleri Markdown'a aktarmak için ayrı bir araç yazdım. İlk çalıştırmada hiçbir şeyi yazmıyor; önce “bakalım ne var, ne yok” diyor. Sonra --apply deyince işi yapıyor. Bu kadar basit ama insanın içi rahat ediyor.

Tabii her şey güllük gülistanlık değildi. Bazı sayfaların başlıkları karışmıştı, bazı görsellerin yolu değişmişti, bazı eski bağlantılar bambaşka yere gidiyordu. Hepsini tek tek elden geçirdim. Türkçe adresleri İngilizce adreslere yönlendirdim; eski linklerin bir kısmı hâlâ çalışsın diye 301 kuralları ekledim.

Bir içerik sitesi yapmak, sadece güzel bir ana sayfa yapmak değilmiş. Onu anladım. Asıl iş, eski içeriği kaybetmeden yeni eve taşımak.

NELER EKLENDİ?

Bu sürümde sadece tasarım değişmedi; siteye birkaç şey daha geldi:

• Duyurular artık Markdown dosyalarından yönetiliyor; tarih aralığı ve aktiflik kontrolü var.
• Lost Media sayfasına galeri ve büyütme özelliği geldi.
• TIC-80 oyunlarının künyelerine AI desteği bilgisi eklendi.
• Oyun kartlarında “Çok yakında” rozeti var; menünün altında da çıkacak oyunlar için geri sayım duruyor.
• Proje sayfalarındaki indirme alanı daha belirgin hâle geldi.
• Arama, sayfa başlıkları ve içerikler üzerinden çalışıyor; harici bir indeks yok.

Hepsi bitti mi? Hayır. Bir site asla “bitti” demiyor, sadece bir süre sesi çıkmıyor.

HATA YAPTIM, EVET

Bu işi yaparken her şeyi ilk seferde doğru yaptığımı söylersem yalan olur. Önbellek yüzünden değişikliği göremediğim de oldu, yanlış dosyayı düzenlediğim de. Bir ara yerel sunucu sustu; kalkıp yeniden başlattım. İkonlar görünmedi, sonra fontun yüklenmediğini fark ettim.

Ama en büyük hata şuydu: bazı şeyleri “nasıl olsa çalışıyor” diye bırakmak. Çalışıyor olması doğru olduğu anlamına gelmiyor. Bu yüzden sayfaları tek tek açıp baktım, bağlantıları denedim, mobilde taşma var mı diye kontrol ettim. Hâlâ gözden kaçan vardır; olacak. Ama en azından artık nerede ne olduğunu biliyorum.

Kod tarafında yapay zekâdan destek aldım, bunu saklamayacağım. Ama kararlar, metinler ve son kontrol bende. Çünkü sitede benim adım yazıyor; bir yerde bir saçmalık varsa hesabını ben veririm.

SON SÖZ

AyhanHUB artık daha sade, daha hızlı ve daha benim. Oyunlar, projeler, yazılar ve kayıp medya notları aynı çatı altında. Mükemmel mi? Değil. Ama yaşıyor ve benim kontrolümde.

Bir dahaki sefere siteyi baştan yapmak yok. Söz. (Belki.) Bu yazı AI tarafından üretildi.